ఈవారం కథ: 'వేపచెట్టు నీడ'

ఆ ఉదయం రాఘవయ్య కిటికీ బయట ఉన్న వేపచెట్టును చూస్తున్నాడు. గత మూడు సంవత్సరాలుగా ప్రతి ఉదయం అతని పని అదే.
కానీ అతనికి చెట్టు గుర్తు లేదు. ఇల్లు గుర్తు లేదు. ఎదురుగా నడిచే మనుషులు గుర్తు లేరు. అద్దంలో కనిపించే తన ముఖం కూడా కొన్నిసార్లు అపరిచితంగానే అనిపిస్తుంది.
అయినా ఆ వేపచెట్టుతో అతనికి ఏదో బంధం ఉంది. ప్రతి ఉదయం దాని వైపే చూస్తుంటాడు.

వంటగదిలో సావిత్రమ్మ కాఫీ కలుపుతోంది. నలభై ఏళ్ల దాంపత్యంలో ఎన్నో ఉదయాలు గడిచిపోయాయి. కానీ గత మూడు సంవత్సరాలుగా ప్రతి ఉదయం ఆమెకు ఒక పరీక్షే.
ఈ రోజైనా తన భర్త తనను గుర్తుపడతాడా?
కాఫీ తీసుకుని బయటికి వచ్చింది.
రాఘవయ్య ఆమెను చూశాడు. చాలాసేపు చూశాడు.
అప్పుడు మెల్లగా అన్నాడు–
‘‘సావిత్రీ...’’

ఆమె చేతిలోని కప్పు వణికింది.
మూడేళ్ల తర్వాత ఆ పిలుపు.
‘‘ఏమన్నారు?’’ అని అడిగింది.
‘‘ఏమైంది? ఎందుకు అలా చూస్తున్నావు?’’ అన్నాడు రాఘవయ్య.
ఆమె కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి.
‘‘నన్ను గుర్తుపట్టారా?’’
రాఘవయ్య నవ్వాడు.
‘‘నలభై ఏళ్లుగా నాతో ఉంటూ ఇలాంటి ప్రశ్న అడుగుతున్నావేంటి?’’
ఆమెకు మాట రాలేదు.

అరగంటలో ఇంట్లో హడావిడి మొదలైంది. కొడుకు అరవింద్, కూతురు మీరా, డాక్టర్‌ శేఖర్‌– అందరూ వచ్చారు.
డాక్టర్‌ అనేక ప్రశ్నలు అడిగాడు.
రాఘవయ్య అన్నింటికీ సరైన సమాధానాలే చెప్పాడు.
మూడు సంవత్సరాలుగా మూసుకుపోయిన జ్ఞాపకాల తలుపులు ఒక్కసారిగా తెరుచుకున్నట్టుగా ఉంది.
బయటికి వచ్చిన డాక్టర్‌ నెమ్మదిగా అన్నాడు–
‘‘కొన్నిసార్లు ఆల్జీమర్స్‌ రోగుల్లో ఇలాంటి స్పష్టత తిరిగి వస్తుంది. కానీ అది ఎంతకాలం ఉంటుందో చెప్పలేం.’’
ఆ మాటతో ఇంటి ఆనందంలో ఒక భయం కలిసిపోయింది.
  
ఆ సాయంత్రం వరండాలో ఇద్దరూ పక్కపక్కనే కూర్చున్నారు.
‘‘నేను ఎంతకాలం మర్చిపోయాను?’’ అని అడిగాడు రాఘవయ్య.
సావిత్రమ్మ సమాధానం చెప్పలేదు.
అతను ఆమె చేతిని చూశాడు.
ముడతలు. బయటకు కనిపించే నరాలు. కాలం వేసిన గీతలు.
‘‘చాలా కష్టపడ్డావా?’’ అని అడిగాడు.
ఆమె కళ్లలో నీళ్లు జారాయి.
మూడు సంవత్సరాలుగా తనను ఎవరూ ఆ ప్రశ్న అడగలేదు.
రాఘవయ్య ఆమె చేతిని నొక్కాడు.
‘‘క్షమించు.’’
‘‘దేనికి?’’
‘‘నిన్ను ఒంటరిగా వదిలేసినందుకు.’’
సావిత్రమ్మ ఏడ్చేసింది.
అతను ఎక్కడికీ వెళ్లలేదు. అయినా వెళ్లిపోయాడు.
  
ఆ రాత్రి రాఘవయ్య పాత ఫొటో ఆల్బమ్‌ తీసుకున్నాడు.
పెళ్లి ఫొటో.
సావిత్రమ్మ నవ్వు.
చిన్న అరవింద్‌.
మీరా పుట్టినరోజు.
ఒక్కో పేజీ తిరగేస్తుంటే జీవితం తిరిగి తన ముందుకు వస్తున్నట్టుంది.
అరవింద్‌ లోపలికి వచ్చాడు.
‘‘నాన్నా...’’
‘‘రా. కూర్చో.’’
కొద్దిసేపటి తర్వాత రాఘవయ్య అడిగాడు–
‘‘నీకు నాపై కోపం ఉందా?’’
అరవింద్‌ ఆశ్చర్యపోయాడు.

‘‘ఎందుకు?’’
‘‘నేను మంచి తండ్రిని కాలేకపోయిన రోజులు ఉన్నాయి కదా.’’
తర్వాత అతను ఒక నిజం చెప్పాడు.
అరవింద్‌ ఇంజినీరింగ్‌ చదవడానికి అమ్మిన పొలం గురించి.
‘‘ఆ పొలం నేను నీ కోసం మాత్రమే అమ్మలేదు,’’ అన్నాడు.
‘‘నాకు దొరకని చదువు నీకు దొరకాలని అనుకున్నాను. అది నా నెరవేరని కల కూడా.’’
అరవింద్‌ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
రాఘవయ్య మెల్లగా అన్నాడు–
‘‘నీ పిల్లల కోసం బతుకు. కానీ వాళ్ల కోసం నిన్ను నువ్వు పూర్తిగా ఖాళీ చేసుకోకు. ఖాళీ అయిపోయిన దీపం వెలుగు ఇవ్వలేదు.’’
  
మీరా అమెరికా నుంచి వచ్చింది.
తండ్రిని చూసిన క్షణమే ఏడ్చేసింది.
‘‘ఇంకా చిన్న పిల్లలానే ఏడుస్తావా?’’ అని రాఘవయ్య నవ్వాడు.
ఆ మాటతో ఆమె ఏడుపు మరింత పెరిగింది.
ఆ రాత్రి అందరూ వరండాలో కూర్చున్నారు.
వేపచెట్టు గాలిలో ఊగుతోంది.
‘‘ఈ చెట్టు ఎప్పుడు నాటానో తెలుసా?’’ అని అడిగాడు రాఘవయ్య.
ఎవరూ సమాధానం చెప్పలేదు.
‘‘అరవింద్‌ పుట్టిన రోజు.’’

అందరూ చెట్టు వైపు చూశారు.
‘‘మన పిల్లల్ని మనం పెంచుతున్నామనుకుంటాం. కానీ నిజానికి వాళ్లలో మన తర్వాత కూడా బతికే ధైర్యాన్ని పెంచుతున్నాం.’’
ఒక ఆకు రాఘవయ్య ఒడిలో పడింది.
దాన్ని చేతిలో తిప్పుతూ అన్నాడు–
‘‘నాకు ఒక భయం ఉండేది. చనిపోవడం కాదు... మర్చిపోవడం.’’
‘‘కానీ ఇప్పుడు అర్థమవుతోంది. నేను మిమ్మల్ని మర్చిపోలేదు. నన్ను నేను మర్చిపోయాను.’’
ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
  
రాత్రి పడుకునే ముందు రాఘవయ్య ఒక కోరిక చెప్పాడు.
‘‘రేపు ఉదయం నన్ను వేపచెట్టు దగ్గరకు తీసుకెళ్లండి.’’
మరుసటి ఉదయం అందరూ కలిసి అతన్ని చెట్టు దగ్గరకు తీసుకెళ్లారు.
అతను చెట్టు కింద కూర్చున్నాడు.
కాండాన్ని తాకాడు.
కళ్లు మూసుకున్నాడు.
‘‘ఇది పెరిగినట్టు నేను చూడలేదు.’’ అన్నాడు.
‘‘మన జీవితంలో ముఖ్యమైనవి ఎలా పెరుగుతాయో మనం చూడలేం. పిల్లలు, ప్రేమ, బాధ... అన్నీ అలాగే పెరుగుతాయి.’’
కొద్దిసేపటి తర్వాత సావిత్రమ్మ వైపు తిరిగాడు.

‘‘ధన్యవాదాలు.’’
‘‘దేనికి?’’
‘‘నన్ను గుర్తు పెట్టుకున్నందుకు.’’
సావిత్రమ్మ తల వంచుకుంది.
మూడు సంవత్సరాలుగా అతను అందరినీ మర్చిపోయాడు.
కానీ ఆమె మాత్రం ప్రతిరోజూ అతన్ని కొత్తగా గుర్తు చేసుకుంది.
  
తర్వాత పిల్లల వైపు చూశాడు.
‘‘ఒక మాట ఇవ్వండి.’’
ఇద్దరూ తల ఊపారు.
‘‘నేను లేని తర్వాత అమ్మను ఒంటరిగా వదలకండి.’’
వాళ్లు కన్నీళ్లతో అంగీకరించారు.
అప్పటికే ఉదయపు వెలుగు మరింత ప్రకాశించింది.
రాఘవయ్య చూపు వేపాకుల మధ్య ఎక్కడికో నిలిచిపోయింది.
అతను చిన్న పిల్లవాడిలా నవ్వాడు.
‘‘నాన్న...’’
అన్నాడు.

మళ్లీ చిరునవ్వుతో–
‘‘ఇప్పుడు వచ్చావా?’’ అని పలికాడు.
చివరిసారిగా సావిత్రమ్మ చేతిని పట్టుకున్నాడు.
ఆ తర్వాత అతని వేళ్లు నెమ్మదిగా సడలిపోయాయి.
ముఖం మీద చిరునవ్వు అలాగే నిలిచిపోయింది.
వేపచెట్టు ఆకులు మెల్లగా కదులుతున్నాయి.
పక్షులు పాడుతూనే ఉన్నాయి.
ప్రపంచం ముందుకు సాగిపోయింది.
కానీ ఆ ఇంట్లో ఒక యుగం ముగిసింది.
  
కొన్ని నెలల తర్వాత...
ఒక ఉదయం.
సావిత్రమ్మ మళ్లీ అదే వరండాలో కూర్చుంది.
ఎదురుగా వేపచెట్టు.
ఆమె చేతిలో కాఫీ కప్పు.
ఒక ఆకు రాలి ఆమె ఒడిలో పడింది.
ఆమె దాన్ని చూసి చిరునవ్వు నవ్వింది.
మనుషులు వెళ్తారు.
జ్ఞాపకాలు మసకబారతాయి.

కానీ ప్రేమ మాత్రం వేపచెట్టులా నిలిచి ఉంటుంది.
దాన్ని నాటిన మనిషి లేకపోయినా, దాని నీడ మాత్రం చాలా కాలం మనతోనే ఉంటుంది.
వేపాకులు గాలికి మెల్లగా చప్పుడు చేశాయి.
అది రాఘవయ్య నవ్వులాగే అనిపించింది.
ఆమె కళ్లు మూసుకుంది.
ఆ నీడలో కూర్చుంది.
ఒంటరిగా కాదు.
జ్ఞాపకాలతో.

- జ్యోతి మువ్వల

ఇదీ చదవండి: పగతో రగిలిపోయిన బాలిక.. పసికందు నవ్వుతో మార్పు!