‘ఒక్క రోజు ఆగండి’ అన్నాడు.. ఆ తర్వాత రూ.5 కోట్ల ఆఫర్‌!

‘‘ఇలాంటి పిచ్చి పిచ్చి ఆశలు పెట్టుకోవడం, గాల్లో మేడలు కట్టడం ఆపకపోతే నడిరోడ్డున నిలబడతాం జగన్నాథం! నీ ఆకాశంలో ఎప్పుడూ మేఘాలే ఉంటాయి... ఈ నీడల వెనుక ఎండ ఉంటుందనే నీ నమ్మకం మనల్ని ముంచేస్తుంది, రాసి పెట్టుకో!’’

సుమిత్ర గొంతులో నిరాశ, కోపం, అంతకుమించి రేపటి గురించిన భయం స్పష్టంగా వినిపించాయి. చేతిలో ఉన్న పాత పానెల్‌ బోర్డు డిజైన్‌ను పక్కన పెట్టి, కళ్లద్దాలు తీసి నుదురు నొక్కుకున్నాడు జగన్నాథం. ఆయన ముఖంలో అలసట ఉన్నా, కళ్లల్లో ఏదో తెలియని ప్రశాంతత ఇంకా మిగిలే ఉంది. ఆ ప్రశాంతతే సుమిత్రకు మరింత మంట పుట్టిస్తోంది.

ముప్పై ఏళ్ల సంసార జీవితంలో ఆమె చూసింది ఒక్కటే– జగన్నాథం ప్రతికూల పరిస్థితుల్లోనూ వెతుక్కునే ఒక చిన్న ఆశాకిరణం. కానీ, ఆ ఆశలు కడుపు నింపవు కదా? ఐదు పదుల వయసు దాటాక, చేతిలో ఉన్న ఉద్యోగం ఊడి, సొంతంగా ఏదో సాధిస్తానంటూ ఇంట్లో ఉన్న అరకొర పొదుపు మొత్తాన్ని పెట్టుబడిగా పెట్టి ‘జె.ఎన్‌. ఇన్నోవేషన్స్‌’ అనే చిన్న స్టార్టప్‌ పెట్టాడు జగన్నాథం. ఫలితం? గత ఎనిమిది నెలలుగా ఒక్క ఆర్డర్‌ కూడా లేదు, బ్యాంకు నుండి నోటీసులు, ఇంటి అద్దె బాకీలు.

‘‘నువ్వు నన్ను తిట్టినా నేను తప్పుబట్టను సుమీ!’’ జగన్నాథం గొంతు శాంతంగా సాగింది. ‘‘కానీ ఆకాశంలో ఎప్పుడూ దిగులు మేఘాలే ఉండవు. వర్షం పడ్డాక ఇంద్రధనుస్సు రాక మానదు. ప్రకృతి నియమమే అది. మన కష్టాలు కూడా అంతే!’’
‘‘చాల్లెండి మీ తత్త్వాలు! ఆ ఇంద్రధనుస్సు వచ్చి మన అప్పులు తీరుస్తుందా? వచ్చేనెల మన అమ్మాయి కావ్య పెళ్లి చూపులు ఉన్నాయి. వాళ్లకు కట్నకానుకల మాట దేవుడెరుగు, కనీసం వచ్చిన వాళ్లకు మర్యాద చేయడానికి కూడా మన దగ్గర డబ్బుల్లేవు. మీ అబ్బాయి ఆకాష్‌ చూస్తే ఉద్యోగం రాక, మీలాగే ఏదో సాధిస్తానని తిరుగుతున్నాడు. ప్రాక్టికల్‌గా ఆలోచించడం నేర్చుకోండి!’’ అని విసురుగా లోపలికి వెళ్ళిపోయింది సుమిత్ర.

సుమిత్ర అన్న ప్రతి మాటలోనూ నిజం ఉంది. అది జగన్నాథానికి తెలుసు. కానీ, ఆశను వదిలేస్తే మనిషి బ్రతకడం ఎలా?
మరుసటి రోజు ఉదయం ఇల్లు ఎప్పటిలా ప్రశాంతంగా లేదు. ఒక రకమైన నిశ్శబ్దం ఇల్లంతా ఆవరించింది.
కావ్య వంటింట్లో కాఫీ కలుపుతూ తండ్రి వైపు చూసింది. ఆమె కళ్లల్లో పెళ్లి గురించిన ఆనందం కంటే, తండ్రి పడుతున్న ఇబ్బంది గురించిన బెంగే ఎక్కువగా ఉంది.
‘‘నాన్నా ...’’ కావ్య నెమ్మదిగా పిలిచింది.
‘‘చెప్పమ్మా కావ్యా’’ పేపర్‌ చూస్తున్న జగన్నాథం తల పైకెత్తాడు.
‘‘వచ్చే వారం వచ్చేవాళ్లు చాలా పెద్దవాళ్లంట నాన్నా! అమ్మ చెబుతోంది... మన పరిస్థితి చూసి వాళ్లు వెనకాడుతారేమో అని. నా పెళ్లి కోసం మీరు అంతగా ఇబ్బంది పడటం నాకు ఇష్టం లేదు. అసలు ఈ పెళ్లి ఇప్పుడే వద్దు నాన్నా!’’

జగన్నాథం నవ్వి, కావ్య తల నిమిరాడు. ‘‘పిచ్చితల్లీ, నీ పెళ్లి ఘనంగా జరుగుతుంది. మీ అమ్మ భయం ఆమెది. కానీ నా మేధస్సు మీద, నా హార్డ్‌వర్క్‌ మీద నాకు నమ్మకం ఉంది. నేను కనిపెట్టిన ఈ ‘సోలార్‌ పవర్‌ సేవర్‌’ డివైజ్‌ కచ్చితంగా మార్కెట్‌లోకి వెళ్తుంది. ఒక్క పెద్ద కంపెనీ దీని వాల్యూ గుర్తిస్తే చాలు.’’
సరిగ్గా అదే సమయంలో ఆకాష్‌ హాల్లోకి వచ్చాడు. అతని ముఖం కమిలిపోయి ఉంది.
‘‘ఏమైందిరా ఆకాష్‌? ఇంటర్వ్యూ ఏమైంది?’’ జగన్నాథం అడిగాడు.
ఆకాష్‌ తన బ్యాగ్‌ను సోఫాపైకి విసిరికొట్టాడు. ‘‘ఏం కాలేదు నాన్నా! వాళ్లకు కావాల్సింది టాలెంట్‌ కాదు, రికమండేషన్‌ లేదా లంచం. నువ్వేమో ఎప్పుడూ నిజాయతీ, కష్టపడే తత్వం అంటావు. నీ ఆదర్శాలు వినడానికి బాగుంటాయి కానీ, ఈ సమాజంలో బతకడానికి పనికిరావు. చూడు, ఈరోజు నా ఫ్రెండ్స్‌ అందరూ సెటిల్‌ అయ్యారు, నేనేమో ఇలా మిగిలిపోయాను. నీలాగే నేను కూడా గాల్లో దీపం పెట్టి దేవుడా అని అడగాలా?’’

కొడుకు మాటలు జగన్నాథం గుండెను తాకాయి. భార్య అన్న మాటల కంటే కొడుకు తార్కికంగా అడిగిన ప్రశ్న ఆయనను ఆలోచనలో పడేసింది. ‘ఔను, తను నమ్మిన సిద్ధాంతాలు తన పిల్లల భవిష్యత్తుకు శాపంగా మారుతున్నాయా?’
రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ పరిస్థితి మరింత దిగజారింది. జగన్నాథం ఆఫీస్‌ అద్దె కట్టలేక దాన్ని ఖాళీ చేసి, తన ల్యాబ్‌ సామాగ్రిని ఇంటి వరండాలోనే సర్దుకున్నాడు. ఇరుగుపొరుగు వాళ్ల చూపులు, గుసగుసలు సుమిత్రను మరింత కుంగదీశాయి.
ఒక సాయంత్రం, జగన్నాథం పాత స్నేహితుడు, ఇప్పుడు పెద్ద బిజినెస్‌ మాగ్నెట్‌ అయిన రాజశేఖర్‌ ఆయనను కలవడానికి వచ్చాడు. కాఫీ తాగుతూ రాజశేఖర్‌ అసలు విషయం తీశాడు.

‘‘జగన్‌... నీ ప్రాజెక్ట్‌ రిపోర్ట్, నీ డివైజ్‌ డెమో నేను చూశాను. అద్భుతంగా ఉంది. కానీ, ఈ రోజుల్లో ఇంత చిన్న కంపెనీని ఎవరూ నమ్మరు. నీ పేటెంట్‌ రైట్స్‌ నాకు అమ్మేసేయ్‌. నేను నీకు యాభై లక్షలు ఇస్తాను. నీ అప్పులు తీరిపోతాయి, కూతురి పెళ్లి ఘనంగా చేయొచ్చు, కొడుక్కి ఏదైనా బిజినెస్‌ పెట్టించొచ్చు. ఏమంటావు?’’
యాభై లక్షలు! ఆ మాట వినగానే లోపల ఉన్న సుమిత్ర, ఆకాష్‌ ల కళ్లల్లో ఆశ మెరిసింది. ఆ డబ్బు వస్తే వాళ్ల జీవితంలో ఉన్న చీకట్లన్నీ ఒక్క నిమిషంలో తొలగిపోతాయి.
కానీ జగన్నాథం ముఖం గంభీరంగా మారింది. ‘‘రాజశేఖర్, ఈ డివైజ్‌ నా ఐదు సంవత్సరాల రక్తం, చెమట. ఇది పేద ప్రజల ఇళ్లల్లో కరెంట్‌ బిల్లులు తగ్గించడానికి నేను కనిపెట్టింది. దీన్ని నీకు అమ్మేస్తే, నువ్వు దీని ధరను పదింతలు చేసి కార్పొరేట్‌ కంపెనీలకు అమ్ముకుంటావు. నా ఆశయం చచ్చిపోతుంది. నేను నా నమ్మకాన్ని అమ్మలేను.’’

రాజశేఖర్‌ నవ్వి లేచాడు. ‘‘జగన్, నువ్వు ఇంకా కాలేజీ రోజుల్లోనే ఉన్నావు. ప్రాక్టికల్‌ వరల్డ్‌లోకి రా. మేఘాలు నిన్ను పూర్తిగా ముంచేయక ముందే నా ఆఫర్‌ గురించి ఆలోచించు. వచ్చే వారం నేను సింగపూర్‌ వెళ్తున్నా, ఈలోగా చెప్తే డీల్‌ ఓకే చేద్దాం...’’ అని వెళ్ళిపోయాడు.
రాజశేఖర్‌ వెళ్లగానే ఇల్లంతా ఒక్కసారిగా బద్దలైంది.
‘‘మీకు అసలు బుద్ధి ఉందా నాన్న?’’ ఆకాష్‌ గట్టిగా అరిచాడు. ‘‘యాభై లక్షలు అంటే సామాన్యమైన విషయమా? మన కష్టాలన్నీ తీరిపోయే అవకాశం వస్తే, నీ ఆశయం కోసం మమ్మల్ని బలిపెడతావా? నువ్వు స్వార్థపరుడివి నాన్నా !’’
‘‘ఆకాష్‌! నాన్నతో మాట్లాడే పద్ధతి ఇదేనా?’’ కావ్య ఆపబోయింది.

‘‘నువ్వు ఊరుకో కావ్యా! నీ పెళ్లి ఆగిపోయే పరిస్థితి వస్తే ఈయనకు లేని ఆశయాలు మనకెందుకు?’’ సుమిత్ర ఏడుస్తూ అంది. ‘‘జగన్నాథం, ఇన్నాళ్లూ నీ వెనుక నడిచాను. కానీ ఇక నా వల్ల కాదు. నా పిల్లల భవిష్యత్తు నాశనమవుతుంటే నేను చూస్తూ ఊరుకోలేను. రేపు పొద్దునే నేను పిల్లల్ని తీసుకుని మా అమ్మగారింటికి వెళ్ళిపోతున్నాను. నీ ఆశయాలతో నువ్వు ఒంటరిగా ఇక్కడే ఉండు.’’
జగన్నాథం ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆయన కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. తను నమ్మిన సత్యం, తను ప్రేమించిన కుటుంబం– ఈ రెండింటి మధ్య నలిగిపోతున్నాడు. ఆ రాత్రి ఇంట్లో ఎవరూ అన్నం తినలేదు. ఒక్కొక్కరూ ఒక్కో గదిలో, గుండె నిండా నిరాశతో పడుకున్నారు.
ఈ మానసిక సంఘర్షణల నడుమ జగన్నాథానికి రాత్రిళ్లు నిద్ర కరవైంది. పడకపై అటు ఇటు దొర్లుతున్నా, మనసులోని ఆందోళనల వల్ల కనుపాపలకు నిద్ర రాక భౌతికంగా తీవ్ర అవస్థలు పడ్డాడు. మంచం దిగి ల్యాబ్‌ రూమ్‌లోకి వచ్చి, ఎర్రబడిన కళ్లతో, నీరసించిన శరీరంతో కుర్చీలోనే కూలబడ్డాడు. నిద్రలేమి కారణంగా ఆయన తల పగిలిపోతున్నట్లు అనిపించినా, చేతులు వణుకుతున్నా మొండిగా డిజైన్‌ పత్రాలను సరిచూసుకోసాగాడు. తెల్లవారేసరికి నిద్రలేని ఆ రాత్రి ఆయన ముఖంపై స్పష్టమైన అలసటను, భారాన్ని మిగిల్చింది.

మరుసటి రోజు ఉదయం 4 గంటలు. ఇల్లంతా చీకటిగా ఉంది. బయట చిరుజల్లులు పడుతున్నాయి.
సుమిత్ర సామాన్లు సర్దుతోంది. ఆకాష్‌ నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని ఉన్నాడు.
జగన్నాథం తన ల్యాబ్‌ టేబుల్‌ దగ్గర కూర్చుని, ఆ ఫోటో ఫ్రేమ్‌ వైపు చూశాడు. అందులో వాట్సాప్‌ స్టేటస్‌లలో కనిపించే ఒక కొటేషన్‌ ఉంది. ‘కష్టాల మేఘాలూ ఉంటాయ్, ఇంద్రధనుస్సులు కూడా ఉంటాయి’ అని ఆయన ఆ కొటేషన్‌ను గట్టిగా చదివాడు. ఆ గొంతులో వణుకు లేదు, ఒక దృఢత్వం ఉంది.
‘‘సుమీ...’’ జగన్నాథం పిలిచాడు.

సుమిత్ర లగేజ్‌ బ్యాగ్‌ పట్టుకుని హాల్లోకి వచ్చింది. ఆకాష్, కావ్య కూడా వచ్చారు.
‘‘నువ్వు వెళ్లాలనుకుంటే నేను ఆపను సుమీ! ఒక భర్తగా, తండ్రిగా మీకు కావాల్సిన సౌకర్యాలు ఇవ్వలేకపోయిన మాట నిజమే కానీ, ఒక అబద్ధాన్ని, ఒక ఓటమిని అంగీకరించి మీ ముందు తలవంచడం నా వల్ల కాదు. నా జీవితంలో ఇప్పుడు నల్లటి మేఘాలు కమ్ముకున్నాయి, నిజమే. కానీ ఈ మేఘాల వెనుకే కాంతి ఉంది. నేను నా ప్రయత్నాన్ని ఆపను. ఈరోజు ఒక పెద్ద గ్రీన్‌ ఎనర్జీ కాన్ఫరెన్స్‌ ఉంది. నా డివైజ్‌ డెమో అక్కడ ప్రెజెంట్‌ చేస్తున్నాను. నాకు తెలుసు, ఇదే నా చివరి అవకాశం అని. ఇది ఫెయిల్‌ అయితే, నువ్వు చెప్పినట్టే రాజశేఖర్‌కు పేటెంట్‌ అమ్మేసి, మీ అందరికీ దూరంగా ఎక్కడికైనా వెళ్ళిపోతాను. కానీ ఒక్క రోజు... ఒక్కటే ఒక్క రోజు నాకు సమయం ఇవ్వు. నా ఆకాశంలో ఇంద్రధనుస్సు వస్తుందో లేదో నువ్వే చూద్దువు గాని...’’ జగన్నాథం కళ్లల్లో ఒక వింత మెరుపు కనిపించింది.

ఆయన మాటల్లోని తీవ్రత, ఆ కళ్లల్లోని ఆత్మవిశ్వాసం సుమిత్రను కదలించాయి. ముప్పై ఏళ్లుగా తను ప్రేమించిన జగన్నాథం ఇతనే. ఓటమిని ఒప్పుకోని ధీరుడు. ఆమె చేతిలోని బ్యాగ్‌ కిందపడిపోయింది.
‘‘సరే... ఈ ఒక్క రోజు. మేము ఎక్కడికీ వెళ్లడం లేదు. కానీ గుర్తుంచుకోండి, ఇది కేవలం మీ పరీక్ష కాదు, మన కుటుంబం నమ్మకానికి పరీక్ష.’’ అంది సుమిత్ర కళ్లు తుడుచుకుంటూ.
ఆకాష్‌ కూడా తండ్రి వైపు చూశాడు. అతని మనసులో ఎక్కడో ఒక మూల తండ్రి గెలవాలనే ఆశ చిగురించింది.

కాన్ఫరెన్స్‌ హాల్‌ అంతా దేశ విదేశాల నుండి వచ్చిన ప్రముఖ పారిశ్రామికవేత్తలతో నిండిపోయింది. జగన్నాథం తన పాత మోపెడ్‌ మీద, ఒక చిన్న బాక్స్‌లో తన డివైజ్‌ పెట్టుకుని అక్కడికి చేరుకున్నాడు. ఆయనతో పాటు ఆకాష్‌ కూడా వచ్చాడు– తండ్రికి సాయంగా కాదు, ఆయన ఓడిపోతే పేటెంట్‌ పేపర్స్‌ మీద సంతకం చేయించడానికి రాజశేఖర్‌ను కూడా అక్కడికే పిలిపించాడు.
జగన్నాథం పేరు పిలిచారు. వేదికపైకి వెళ్లిన జగన్నాథం రూపం చూసి కొందరు నవ్వుకున్నారు. పాత కోటు, చేతిలో సాదాసీదా డివైజ్‌.
కానీ జగన్నాథం మాట్లాడటం మొదలుపెట్టగానే హాల్‌ అంతా నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. ఆయన ఇంగ్లీష్‌లోనే కాకుండా, ఆవిష్కరణ వెనుక ఉన్న సామాన్యుడి బాధను హృదయాలకు హత్తుకునేలా వివరించాడు.

‘‘ఇది కేవలం ఒక మిషన్‌ కాదు. ప్రతినెలా కరెంట్‌ బిల్లు చూసి, పిల్లల పాలు, చదువుల ఖర్చులు తగ్గించుకునే కోట్లాది మంది మధ్యతరగతి తండ్రుల కన్నీళ్లకు పరిష్కారం. కార్పొరేట్‌ లాభాల కోసం కాదు, సామాన్యుడి ప్రగతి కోసం చేసిన ప్రయత్నం.’’
ఆయన డివైజ్‌ డెమో చూపించారు. పవర్‌ కన్జంప్షన్‌ రీడింగ్స్‌ ఒక్కసారిగా యాభై శాతం పడిపోయాయి. హాల్‌లో ఉన్న టెక్నికల్‌ టీమ్‌ అంతా ఆశ్చర్యంతో లేచి నిలబడింది.
ప్రెజెంటేషన్‌ ముగియగానే, హాల్‌ అంతా చప్పట్లతో మారుమోగిపోయింది.
స్టేజ్‌ కింద ఉన్న రాజశేఖర్‌ ముఖం మాడిపోయింది. ఆకాష్‌ కళ్లల్లో ఆనందబాష్పాలు తిరిగాయి. తను తక్కువ అంచనా వేసిన తన తండ్రి, ఈరోజు వందలాది మేధావుల ముందు ఒక విజేతగా నిలబడ్డాడు.

కాన్ఫరెన్స్‌ ముగిసేసరికి, భారతదేశపు అతిపెద్ద ఎలక్టాన్రిక్స్‌ సంస్థ ‘టాటా గ్రీన్‌ ఎనర్జీ’ ప్రతినిధులు జగన్నాథం దగ్గరకు వచ్చారు.
‘‘మిస్టర్‌ జగన్నాథం! మీ ఆవిష్కరణ అద్భుతం. మేము మీ కంపెనీతో జాయింట్‌ వెంచర్‌ పెట్టుకోవాలనుకుంటున్నాము. మీ బ్రాండ్‌ పేరు ‘జె.ఎన్‌. ఇన్నోవేషన్స్‌’ అలాగే ఉంటుంది. మేము ఐదు కోట్ల రూపాయల పెట్టుబడితో పాటు, మీకు యాభై శాతం భాగస్వామ్యం ఇస్తున్నాము. మీరే ఈ ప్రాజెక్ట్‌కి హెడ్‌...’’ అంటూ అగ్రిమెంట్‌ పేపర్స్‌ అందించారు.
ఐదు కోట్లు! రాజశేఖర్‌ ఇచ్చిన ఆఫర్‌ కంటే ఇది పదింతలు ఎక్కువ, పైగా ఆశయం చావలేదు సజీవంగా నిలిచింది.
సాయంత్రం 5 గంటలు.

ఆకాశంలో వర్షం వెలిసింది. మేఘాలన్నీ పక్కకు తొలగిపోయి, స్వచ్ఛమైన నీలి ఆకాశం కనిపిస్తోంది. సరిగ్గా తూర్పు దిక్కున ఒక సుందరమైన, స్పష్టమైన ఇంద్రధనుస్సు ఆవిష్కృతమైంది.
ఇంటి గుమ్మం ముందు మోపెడ్‌ ఆగింది. జగన్నాథం, ఆకాష్‌ లోపలికి వచ్చారు.
సుమిత్ర, కావ్య ఆత్రుతగా వాళ్ల ముఖాల వైపు చూశారు.
ఆకాష్‌ ఒక్క ఉదుటున వెళ్లి అమ్మను గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు. ‘‘అమ్మా! నాన్న గెలిచాడమ్మా! మనల్ని నడిరోడ్డున పడేస్తానన్న లోకం ముందు, నాన్న ఇండస్ట్రీ లీడర్‌గా నిలబడ్డాడు. నేను తప్పుగా మాట్లాడాను నాన్నా, నన్ను క్షమించు...’’ అంటూ తండ్రి కాళ్లపై పడ్డాడు.

జగన్నాథం కొడుకును పైకి లేపి గుండెలకు హత్తుకున్నాడు. సుమిత్ర ఆనందంతో ఏడుస్తూ జగన్నాథం వంక చూసింది. ఆమె కళ్లల్లో ఇన్నాళ్లూ ఉన్న భయం పోయి, భర్తపై అపారమైన గౌరవం, గర్వం కనిపించాయి.
జగన్నాథం నెమ్మదిగా సుమిత్ర చేతిలో ఐదు కోట్ల అగ్రిమెంట్‌ పేపర్స్‌ పెట్టాడు. ఆపై వరండాలో ఉన్న ఆ కొటేషన్‌ బోర్డు వైపు చూశాడు.
‘‘చూశావా సుమీ... నేను చెప్పింది నిజమైంది. జీవితంలో కష్టాలు అనే మేఘాలు రావడం ఎంత సహజమో... శ్రమ, నమ్మకం ఉంటే విజయం అనే ఇంద్రధనుస్సు రావడం కూడా అంతే సహజం. ఇప్పుడు చెప్పు... నా ఆకాశంలో ఇంద్రధనస్సు వచ్చిందా, లేదా?’’ అన్నాడు జగన్నాథం చిరునవ్వుతో.

సుమిత్ర భర్త భుజంపై తల వాల్చి, బయట కనిపిస్తున్న ఇంద్రధనుస్సు వైపు చూస్తూ, ‘‘వచ్చింది నా జగన్నాథం... మన జీవితంలోకి ఎప్పటికీ వెళ్ళిపోని ఇంద్రధనుస్సు వచ్చింది...’’ అంది. ఆ ఇల్లాలు కళ్లల్లోని ఆనందబాష్పాలు, ఆ కుటుంబంలో కురిసిన విజయపు వెలుగులు, ఆ సాయంత్రాన్ని చిరస్మరణీయం చేశాయి.
కుటుంబం అంటేనే కష్టసుఖాల కలయిక, చీకటి తర్వాత వెలుగు వస్తుందని నమ్మడమే జీవితం అనే సత్యాన్ని ఆ ఇంద్రధనుస్సు సాక్షిగా ఆ ఇల్లు చాటిచెప్పింది.
- డా. చిట్యాల రవీందర్‌