చివరి ఉత్తరం

● రాజమహేంద్రవరం గోదావరి గట్టుమీద పాత పోస్టాఫీసు ఉంది. అక్కడ రామయ్య తాత 40 ఏళ్లు పోస్ట్‌మ్యాన్‌గా పనిచేశాడు. రిటైర్‌ అయ్యాక కూడా ప్రతీ రోజు ఉదయం ఆ పోస్టాఫీసు మెట్ల మీద కూర్చుని గోదావరి చూసేవాడు.

● ఒకరోజు ఉదయం తాత చేతిలో పసుపు పచ్చని పాత కవరు పడింది. చిరునామా మసకబారింది. ‘కమల, శారద నిలయం, రాజమహేంద్రవరం’ అని మాత్రమే కనిపించింది. పంపిన వాడి పేరు ‘మోహన్‌, ముంబాయి’. తేదీ 1987.

● తాతకు గుర్తు వచ్చింది. మోహన్‌, కమల కాలేజీ ప్రేమ. మోహన్‌ ముంబాయి ఉద్యోగానికి వెళ్లాడు. కమల తండ్రి పెళ్లి కుదిర్చేశాడు. ఆ తర్వాత వాళ్లు కనిపించలేదు.

● తాత వెంటనే శారద నిలయం వెతుక్కుంటూ వెళ్లాడు. అక్కడ 70 ఏళ్ల కమల అమ్మమ్మ ఒంటరిగా ఉంది. తాత ఆ కవరు చేతిలో పెట్టాడు. ఆమె చేతులు వణికాయి.

● ‘ఇది మోహన్‌ చివరి ఉత్తరం. నా పెళ్లి తర్వాత నేను తిరిగి రాయలేదు. వాడు ఇంకో పెళ్లి చేసుకోలేదట. రెండేళ్ల క్రితం పోయాడని తెలిసింది’ అని కళ్లు తుడుచుకుంది.

● కవరు తెరిచింది. లోపల చిన్న కాగితం. ‘కమల, నీకు కోపమొచ్చినా నేను వేచి ఉంటా. గోదావరి ఆగుతుందా? నా ప్రేమ కూడా ఆగదు. – మోహన్‌’

● కమల అమ్మమ్మ ఆ ఉత్తరం గుండెలకు హత్తుకుంది. 37 ఏళ్ల తర్వాత చేరిన మాటలు, గోదావరి గాలి మోసుకొచ్చిన జ్ఞాపకం.

● ఆ రోజు తాత ఇంటికి నడుస్తూ అనుకున్నాడు, ‘ఒక ఉత్తరం ఆలస్యమైనా, ప్రేమ ఆలస్యం కాదు’.

నీతి: మాటలు, భావాలు సమయానికి

చేరకపోయినా వాటి విలువ తగ్గదు.

నీతి కథ

ఎన్‌. శ్రీకర్‌

గ్రామం: ఊటురు

మండలం: మానకొండూర్‌

జిల్లా: కరీంనగర్‌