దేవి మనకు దూరంగా లేదు

దేవి మనకు దూరంగా లేదు. ఆమెను చేరుకోవడం కూడా కష్టమైన విషయం కాదు. మనలోనూ, సమస్త సృష్టిలోనూ దైవత్వాన్ని గుర్తించే పండుగే నవరాత్రి అని చెబుతున్నారు ఆధ్యాత్మిక గురవు రవిశంకర్‌. ఆయన అమ్మవారి గురించి చాలా అద్భుతమైన విషయాలు చెప్పుకొచ్చారు

భారతదేశమంతటా నవరాత్రులను గర్బా, నృత్యాలు, దుర్గాపూజలు, అలంకరించిన దేవీ మండపాలు, ఉపవాసాలతో జరుపుకుంటారు. దైవత్వం సర్వత్రా వ్యాపించి ఉన్నప్పటికీ, అది నిద్రాణ స్థితిలో ఉంటుంది. పూజ అనేది ఆ దైవత్వాన్ని మేల్కొలిపే ప్రక్రియ. ప్రజలు తమ ఇళ్లలో సంప్రదాయబద్ధంగా పూజలు, ప్రార్థనలు చేస్తారు. మనం దేవుడిని ప్రసన్నం చేసుకోవడానికి ఉపవాసం ఉండటం లేదు; మన శరీరాన్ని శుద్ధి చేసుకోవడానికే ఉపవాసం ఉంటాం. ఉపవాసం వల్ల శరీరంలోని మలినాలు తొలగి, మన ప్రార్థనలు మరింత నిజాయితీతో, లోతుగా మారుతాయి.

దేవి మనందరిలోనూ వివిధ అనుభవాల రూపంలో వ్యక్తమవుతుంది. ఆకలి, నిద్ర, కోపం మొదలైన వాటి రూపంలో. ఒక వ్యక్తిలో కనిపించే తేజస్సు కూడా దేవి శక్తి యొక్క వ్యక్తీకరణే. ఎవరైనా అయోమయంలో ఉంటే, వారి అయోమయం కూడా అదే శక్తి  వ్యక్తీకరణ. బుద్ధి, ప్రతిభ, కరుణ రూపంలోనైనా, మరే భావం లేదా అనుభూతి రూపంలోనైనా, అంతిమంగా ఉన్నది ఆ ఒక్క శక్తే.అలంకార దీపాల వరుసలో ఎన్నో బల్బులు ఉంటాయి. అవి చూడటానికి వేర్వేరుగా కనిపిస్తాయి. కానీ వాటన్నింటినీ వెలిగించే విద్యుత్తు మాత్రం ఒక్కటే. ఈ సత్యాన్ని తెలుసుకున్నప్పుడు మనస్సు ప్రశాంతంగా మారుతుంది.

మరి దేవి మనకు ఇంత దూరంగా ఎందుకు కనిపిస్తుంది?
మనం చేసే ప్రతి పనికి లభించే ఫలితం మన స్వంత సామర్థ్యానికి మించి ఉండదు. కానీ ఎలాంటి ప్రయత్నం లేకుండా, కేవలం కృప, ఆశీర్వాదాల ద్వారా మనకు లభించేది ఎంతో విశాలమైనది. ఈ పండుగ సారాంశం కూడా అదే — ఆ దైవకృపను స్వీకరించడం. ధ్యానంలో కూర్చోండి. మంత్రాలను వినండి. ఆ శక్తిని అనుభవించండి.

మొక్కజొన్న గింజ చాలా గట్టిగా ఉంటుంది. కానీ దానికి కొద్దిగా వేడి తగలగానే, అది విచ్చుకుని పాప్‌కార్న్‌గా మారుతుంది. అదేవిధంగా, చైతన్యం సర్వవ్యాపకంగా ఉంది. మంత్రోచ్చారణ ద్వారా ఆ చైతన్యంలో వికాసం కలుగుతుంది. అది వికసించి, తనను తాను వ్యక్తం చేసుకుంటుంది.

దైవాశీర్వాదాలను స్వీకరించడంలో మనకు ఎదురయ్యే అతిపెద్ద అడ్డంకి మన పరిమితమైన మనస్సు. మనస్సు ద్వైతంలో జీవిస్తుంది. దానిలో నమ్మకం, సందేహం; సుఖం, దుఃఖం; అనుబంధం, వియోగం — ఇవన్నీ ఒకేసారి ఉంటాయి.

ఈ చంచలమైన మనస్సు నిరంతరం ఆలోచిస్తూ, తీర్పులు చెబుతూ, భేదాలను సృష్టిస్తూ ఉంటుంది. చిన్న చిన్న విషయాలు కూడా మన దృష్టిని మళ్లించగలవు. మన పక్కన కూర్చున్న వ్యక్తి తుమ్మినా, దగ్గినా, అటూ ఇటూ కదిలినా మన ఏకాగ్రత దెబ్బతినవచ్చు.

అలాంటి ఆలోచన వచ్చినప్పుడు మీతో మీరు ఇలా చెప్పుకోండి:
“ఇది కేవలం మనస్సు మాత్రమే. ఐదు నిమిషాల క్రితం నేను దీనివల్ల కలత చెందాను. కానీ ఆ విషయాన్ని ఈ క్షణంలో కూడా నాతో పాటు మోసుకెళ్లాలని నేను కోరుకోవడం లేదు.” విశాలమైన చైతన్యం పరిమితమైన మనస్సుపై విజయం సాధించినప్పుడు, అదే దేవీశక్తి.

సహజంగా ఉండండి. ఎలాంటి ప్రయత్నం చేయకుండా, కేవలం వర్తమానంలో ఉన్నప్పుడు, మీలోని ఆ శక్తిని అనుభవించడం ప్రారంభిస్తారు. భక్తిలో పూర్తిగా లీనమైపోండి. ఎందుకంటే, మీ నుంచి ఎలాంటి షరతులు లేని ప్రేమను చైతన్యం కోరుకుంటుంది.

ప్రాచీన ఋషులు దేవీదేవతలను కమలంపై ఆసీనులుగా చిత్రించారు. దేవుడు కమలంపై నిలబడి ఉండరు. కమలంపై ఎవ్వరూ నిలబడలేరు; భ్రమరం మాత్రమే దానిపై వాలగలదు. దీనిలోని లోతైన అర్థం ఏమిటంటే, మన చైతన్యం కమలంలా మృదువుగా, సుందరంగా, సంపూర్ణంగా వికసించినప్పుడు, దానిలో దైవత్వం నివసిస్తుంది. అప్పుడే లక్ష్మీదేవి, దుర్గాదేవి, సరస్వతీదేవి ఆ కమలంలో కొలువై ఉంటారు.

ఆదిశక్తి సహస్రదళ కమలంలో నివసిస్తుంది. మన మెదడు కూడా సహస్రదళ కమలం వంటిదే. మన మెదడులోని ప్రతి కణం కమలంలా వికసించినప్పుడు, మాతృశక్తి మనలో ఇప్పటికే ఉన్నదనే సత్యాన్ని మనం అనుభవిస్తాం.

దైవత్వాన్ని వెతుక్కుంటూ మీరు ఎక్కడికీ బయటకు వెళ్లవలసిన అవసరం లేదు. దైవత్వం అత్యంత సూక్ష్మమైనదైనా, సర్వవ్యాపకమైనది. నవరాత్రి అంటే తొమ్మిది రాత్రులు. ఇక్కడ ‘రాత్రి’ అంటే గాఢమైన విశ్రాంతి అని అర్థం. గాఢమైన విశ్రాంతి మిమ్మల్ని అన్ని చింతల నుంచి, సమస్యల నుంచి విముక్తి చేయగలదు.

ధ్యానంలో లభించే విశ్రాంతి, గాఢమైన నిద్రలో లభించే విశ్రాంతి కంటే కూడా లోతైనది. ఇందుకోసం ప్రతి పరిస్థితినీ పూర్తిగా అంగీకరించి, మిమ్మల్ని మీరు సంపూర్ణ విశ్రాంతికి అప్పగించుకోవాలి. అప్పుడు మీకు ఒక విషయం స్పష్టంగా తెలుస్తుంది: దేవి ఇక్కడే ఉంది. ఈ క్షణంలోనే ఉంది. మీలోనే ఉంది.