ఈ చెట్టు...  ఆ నీళ్లు

అది మంచి ఎండాకాలం. ఎండలు దంచేస్తున్నాయి. దరిదాపులలో నీడనిచ్చేందుకు ఒక చెట్టు కూడా లేదు. దాహం వేస్తోంది. నాలిక పిడచ గట్టుకు పోయింది. ఇంకా రెండు మైళ్ళు నడిస్తే ఊరు చేరుకుంటాను. అనుకుంటూ అలానే రొప్పుతూ, ఆయాసపడుతూ టవలు తలపై వేసుకొని నడుస్తున్నాడు ఆ వ్యక్తి. ఎండ నిప్పులు కక్కుతోంది. దూరాన ఓ చెట్టు కనపడితే ప్రాణం లేచి వచ్చినట్లు అయింది. గబ గబ అడుగులు  పెద్దగా వేసుకుంటూ అక్కడి కి చేరుకున్నాడు. 

ఓ పెద్ద కానుగ చెట్టు గుబురుగా ఉంది. రోడ్డంతా నీడ నిస్తుంది. ఆ చెట్టు చుట్టూ అరుగు కట్టారు. ఒకరిద్దరు అక్కడ గుర్రుపెట్టి నిద్రపోతున్నారు. చెట్టు కిందకు చేరగానే అలసట తీరింది. ‘అబ్బా ఎంత చల్లగా ఉంది. ఎవరో పుణ్యాత్ముడు వేసిన చెట్టు అనుకుని ‘ఆహా..ఆహా’ అంటూ చెట్టు కింద చూశాడు. ఓ కుండ కనిపించింది. వెంటనే వెళ్లి కాడ గరిటతో నీళ్ళు ముంచుకొని తాగాడు. ‘ఆహా ఎవరో పుణ్యాత్ముడు చల్లటి నీళ్ళు పెట్టాడు, ఇక్కడ చెట్టు నాటాడు’’ అనుకుంటూ అక్కడ విశ్రమిస్తుండగా ఓ వృద్ధురాలు ఆ కుండలో నీళ్ల పోస్తూ కనిపించింది.

ఇంతటి ఎండలో ఈమె ఎక్కడికి వెళ్లి నీళ్లు తెచ్చింది... అనుకుంటూ ‘అవ్వా! ఇంతటి ఎండలో ఎక్కడ నుంచి నీళ్లు తెచ్చావు? ఈ వయసులో నీకు ఈ అవసరమేమిటి?’ అడిగాడు. అవ్వ నవ్వి ‘మీలాంటి వాళ్ళ దాహార్తి తీరుస్తున్నాను. అదే నా సేవ నాయన. ఇక్కడ దరి దాపులలో చెట్లు లేకపోతే మా ముసలోడు ఈ చెట్టు నాటాడు, అక్కడ బోరు వేసాడు. దారిన పోయే వాళ్ళు ఈ చెట్టు కింద కూర్చుని చలట్లి నీళ్లు తాగుతూ సేద తీరుతున్నారు. నా కొడుకు..కూతురు ఈ చెట్టు ఆ నీళ్లే నాయనా’ అంటూ అవ్వ అక్కడినుంచి వెళ్ళింది. ‘మానవ సేవే మాధవ సేవ అంటే ఇదేనేమో’ అనుకుంటూ అక్కడ సేద తీరాడు ఆ వ్యక్తి.
            
– కనుమ ఎల్లారెడ్డి